سگمیری!
«با احترام و به یاد نیما یوشیج ، اگر چه تلخ وناشاد.!؟
باشد که نیماهای دیگر در سلامتی و عزت بزیند.»
[از داریوش کیارس با تلخیص. مجله تندیس 161 آبان 88]
من عفت مِن عشقه فهو شهید.
کسی که از عشقش چشم بپوشد، از شهداست.
مولا
پانزده ساله بود که عشق دختری مال رو به نام «صفورا» او را از خود بیخود کرد. بلوغ اورا بالغ کرده بود وبالغی در دهی دورافتاده، میان کوهها؛ دیوانگی بود. پیشتر از آن که صفت «علی خُل» و «علی دیوانه» ازمکتب خانه به ده سرایت کند، پدر خوش تر دید او را به شهر بفرستد. برای فرار از جراحات عشق، مجبور به هجرت به شهر شد...
...در اسفند سال 1299، که بیست وسه ساله است، مابین سفرهای به یوش وتهران، در آتش اشتیاق به خویشتن می سوخت، وقتی دیگر صفورا را نمی دید و یوش سرزمینی پُر از تنهایی. مثنوی «قصة رنگ پریدة خون سرد» را درهمین ماه با هزینة شخصی منتشرکرد وخود را رسماً شاعر شناسانید. نام «نیما» را نیز برای نام شاعری برگزید، تا چند سال بعد با تغییر حکومت قاجاری به پهلوی، هنگامی که هر کس می بایست صاحب شناسنامه شود، با نام «نیماخان یوشیج» هویت یابد. رفتارهای اودر میان انجمن های ادبی در پایتخت ناجور بود. زود خشم می گرفت. به سرعت زبان سرخ نشان می داد وبعد تر که شعر او را منحرف از شعر فارسی می دانستند، چاقو به ساق پا می بست ودر میان کاروزار، نشان تهرانی ها می داد...
ادامه مطلب
